BLUES LEE - REVIEWS www.blueslee.be
BLUES LEE - REVIEWS www.blueslee.be
2007 Parkconcerten Vilvoorde
check www.rootsville.be
2007 Blues in Schoten
check.www.rootsville.be
2005 BRBFestival Peer
Back To The Roots, bluesmagazine
"half één en de hoogste tijd om Blues Lee op het hongerende, en dorstige publiek los te laten. De kwaliteiten van Karel en zijn companen zijn in de vakliteratuur al ten overvloede beschreven, de superlatieven raken zo stilaan op. maar we moeten het toch nog eens herhalen voor de niet zo ingewijde liefhebber: Blues Lee is een klasse apart."
"12.30h and about time to unleash Blues Lee on the starving and thirsty audience. Their qualities have been described in the press time and over again, we're running out of superlatives. But for those who still don't know: Blues Lee is a class of their own"
Het Belang van Limburg
... Maar alsof het nog niet genoeg Vlaanderen boven was, deed Blues Lee daar zaterdagmiddag nog een schepje bovenop. Een energiebom, gevuld met explosief gitaarspel en veelzijdige vocalen en als tussendoortje een knappe a-capella. Eerste kippenvelmoment van de dag of was het toch die hitte? Eén minpunt: geen bisnummer hoewel de tent er joelend om smeekte.
2005 Magic Blues Festival Vallemaggia Switzerland 27 July 2005 - Giancarlo De Bernadi
Doverosa segnalazione per il gruppo fiammingo Blues Lee, un quintetto belga molto coinvolgente, che ha aperto in modo spelndido la serata di Maggia. Brani essenzialmente blues e rhythm'n'blues, ma con chiari accenni jazzy, molto interessanti, e curiosi rimandi, in un paio di brani, al blues “sghembo” di Captain Beefheart e della sua Magic Band. Un gruppo che merita grande considerazione, che sicuramente rivedremo come protagonisti durante la prossima edizione del Vallemaggia Magic Blues.
2005 Rapperswil Jazz n Blues
2 juli 2005 - Zürichsee Zeitung
Ein erster Besuch galt der Seebühne am Curtiplatz. Ab sechs Uhr spielten am Samstagabend Blues Lee, verstärkt mit der Sängerin Kay Foster Jackson. Ihre Interpretation von Blues gehörte zum Feinsten am diesjährigen Rapperswiler Event. In der Besetzung Tenorsaxophon, Lead- und Begleitgitarre, Bass und Schlagzeug unterstützten sie die Sängerin subtil und gekonnt. Die Saxophonsolis waren grosse Klasse, und wenn der Saxspieler zwischendurch zur Bluesharp griff und ihr die schönsten Bluesmelodien entlockte, war das Publikum kaum mehr zu halten. Kay Foster Jackson animierte mit ihrem Temperament und lebendiger Gestik das Publikum zu einem gekonnten Zwiegespräch zwischen Band und Audience.
2005 R & K Blues Happening
18 mei, 2005
Zaal "De Kobbe" – Rollegem-Kapelle - BE www.bobtjeblues.com
Een uur pauze vooraleer we ‘Blues Lee' iets over middernacht op het krappe podium zien verschijnen. Deze band aan jullie voorstellen zou wel als een grap kunnen genomen worden, daarenboven vrees ik in herhaling te vallen wanneer ik het moet hebben over de kwaliteit dat onder dit vijftal schuilhoudt… Voor diegenen die hen nog niet in volle actie zagen, wat volgens mij eerder uitzondering dan regel zal zijn, kunnen dit de komende maanden zeker goedmaken door zichzelf te vergewissen van het spetterende vuurwerk dat deze band tijdens een optreden keer op keer weet af te schieten. Voor JB, Helix, Catchy, White en Bozz maakt het niet uit of ze nu midden in de dag of midden in de nacht, voor veel of weinig volk, in een kleine zaal of op een festivalpodium hun act afsteken, kleurrijk chinees vuurwerk staat garant onder de gemeenschappelijke noemer ‘Genuine Feel Good Music', dit op een kleurenpallet van onder meer blues, funk, swing, jive, boogie, rock ‘n' roll en ja, je leest het correct, zelfs a capella. Net zo verliep het in ‘de Kobbe', ander half uur lang schudde het dorp op zijn grondvesten, er werd uitbundig gedanst en gefeest van begin tot einde, de zengende hitte in de zaal ten spijt. Een klasse band, gezegend met talent en virtuositeit, die de knepen van het vak tot in het detail beheerst en bijgevolg een publiek, hoe tam ook, in een oogwenk om de vinger windt. Een slippertje van Bozz (even de tel kwijt?) wordt op een professionele manier verholpen, op enkele aandachtige luisteraars na heeft niemand dit opgemerkt. Puur entertainment en diversiteit, geen roots-bluesband, u bent gewaarschuwd!
2005 Paasblues Asten NL
Blues Lee uit Belgie op maandag. Een verhaal apart. Ze speelde om 16.00 in 't Spektakel. Tijd bleek voor 't Spektakel nu geen probleem te zijn en om 16.20 trapte Blues Lee af. En hoe!! Spektakel-publiek staat meestal toch bekend als een kritisch publiek. Daar was bij Blues Lee helemaal niets van te merken. Vanaf het begin zette onze zuiderburen een show neer die stond als een huis en wat zelfs leidde tot een open doekje voor een van de gitaristen na een werkelijk schitterende gitaarsolo. Dat muziek maken leuk is hebben ze bij Blues Lee goed begrepen. Kortweg een fantastische band. Reden genoeg om hun website regelmatig te bezoeken en als ze weer eens in de buurt spelen ben ik erbij. Voor de liefhebber: De volgende optredens van Blues Lee in Nederland zijn op 2 april tijdens het bluesfestival in Maastricht en op 5 november tijdens het Blues Aan Zee festival in Monster.
Paasblues Asten NL maart 2005
(www.bobtjeblues.com)
Als je dan denkt: “Het is maandag, vandaag doen we 't kalmpjesaan.” Vergeet het maar, want Blues Lee speelt in 't café Spektakel. Das pas performance. Een stevige bluesband met een eigen show, R & Blues, Grooves en scherpe teksten. De 5 bandleden brengen a-capella, ze laten je lachen en kreunen. Kortom een Belgische topband met kwaliteit en technisch zeer sterk. Nummers zoals ‘If the Phone Don't Ring” en ‘The Levee' doen het café op zijn grondvesten daveren.
2004 Kasteel Wallemote - Izegem - BE Auteur: Bobtje Blues
Om meteen duidelijkheid te scheppen. Wie met de ingesteldheid "om als pure bluesliefhebber" een concertje mee te pikken van Blues Lee zou wel eens mooi voor verrassingen komen te staan. Kan je daarentegen jou gading vinden in zowel: blues, rock-'n-roll, soul, New Orleans-funk- en heel wat meer aanverwante stijlen dan ben je bij deze energiek- en vrolijk spelende bende op het juiste adres. Wat mezelf betreft, de welbekende oogkleppen heb ik reeds lange tijd (trouwens had ik ze ooit?) verbannen naar de diepste- en donkerste hellekrochten.
Verder had ik nog drie beweegredenen om mij voor de derde maal in mijn carrière naar Kasteel Wallemote in het West-Vlaamse Izegem te begeven. Het decor (wat wil je met zo'n locatie) is er om te zoenen. Tevens was mijn goede vriend- en kunstschilder/tekenaar Guido Luckermans er aanwezig om er een tentoonstelling van zijn werken te houden. Ja… ook ik hou van kunst. Bluesmensen zijn dus geen marginalen zoals wel eens wordt beweerd.
Tenslotte wilde ik nu wel eens weten wat voor geluid Blues Lee zou voortbrengen sinds Bies 'JB' Biesmans de taak van frontman Ben Lambrechts heeft overgenomen. Blijkbaar hielden nogal wat mensen dit idee er ook op na. Want in korte tijd zat zowel de zaal als de inkomhal barstensvol. Een praatje met JB leerde me dat hij wat moe was (als ik het goed heb, zijn vierde opreden in evenveel dagen), maar dat dit geen probleem zou vormen. Hij hield woord.
Ze openden de eerste set met een instrumentaaltje dat meteen duidelijk maakte waarvoor deze band staat. Partytime dus! Ondertussen kwam ik van mijn boezemvriend Marc aan de weet dat door een onverdraagzame landbouwer uit de buurt (?) klacht was neergelegd. Het resultaat was dat de band/organisatie met een decibelmeter moest werken. Zo mochten ze de 95 decibels niet overschrijden. Oei, oei, als dit maar goed ging. Songs uit hun eerste cd "Bubba" en uiteraard heel wat werk uit hun nieuwe album "In The Crack Of The Map" zouden elkaar afwisselen. Set één was enigszins kort van duur, maar zeker geloofwaardig genoeg om de boel op gang te trekken. 'Cross That Line' met een prettig funky ritme, de fingerpick groove in 'Gotta Go' en het jazzy 'Dolphin's Swing' (geschreven door gitarist Karel "Mr Helix" Phlix), gingen er in als zoete koek. Dat de band met Jitterbuggin' Bies JB een heel ander geluid heeft staat voor mij nu wel vast. Ben was een fantastische zanger/harmonicaspeler- en vooral showman. Maar ook Bies weet met zijn sax/mondharmonica- en vocalen bijzonder te boeien. Nog enkele nummertjes waaronder 'Some Friendly Advice, vergezeld van leuke stemmetjes die ons wat goede raad gaven en 'I Don't Want No Woman' - waar ik het helemaal niet mee eens ben - sloten het eerste gedeelte mooi af.
Was de eerste set één en al luisterplezier, set twee zou pas echt vonken gaan geven. Karel zette het publiek even op een zijspoor door hen wijs te maken dat ze een slowblues zouden spelen, eentje à la Blues Lee. Maar dit bleek een gemeen- en dynamisch klinkende boogie te zijn. Zelf vond ik dit prachtig! Rock'-n-roll in 'Earlene', de schitterende a capella 'Vinnie' en het up-tempo soulnummer 'Tell Me Why' - met hier prachtige backing vocals - mochten telkens op heel wat publieke bijval rekenen. De veel te druk- en te luid gespeelde rockabillysong 'Boogie Trap Cat' (heilaba, de decibels!!!) en een popsoulplakker (?) waren de enige songs die voor mij persoonlijk wat afbreuk deden. Tja, een mens kan niet alles graag horen. Eén van mijn favoriete nummers was ongetwijfeld het rockgetinte (weet je wel, de oogkleppen!) 'The Crime' waar op de harmonica van Bies heel wat delay (echo) zat. De ritmesectie bestaande uit drummer: Yves "Woody" Bosmans, ritmegitarist Zjang "Catchy" Corthouts en Steven "Mr White" De Wit op staande bas, stond als een huis. Ook het feit dat de band slechts twee covers bracht, waaronder Kim Wilsons 'Full Time Lover' (overigens met prachtig soleerwerk van Karel op gitaar) toont aan dat Blues Lee niet zomaar een doordeweeks bandje is. Handgeklap, wuivende armen en heel wat vrolijke kreetjes waren de ontegenstrijdige getuigen. Dat Blues Lee Izegem niet zou verlaten zonder enkele toegiften te spelen was de duidelijke boodschap van de opgejutte concertgangers. De prachtige worksong 'Bye Bye Letter' was er eentje van.
Jongens jullie moeten beslist eens meer West-Vlaanderen aandoen, er zitten er hier genoeg die maar al te graag een feestje bouwen! 'Lay Lo'… "let's get funky"…!
2004 Rapperswil Festival Zwitserland juni 2004
Fast
ideales Wetter – vier Bandstands – 29 Bands – 39 Gigs – 25000 Besucher
– tadellose Organisation: blues’n’jazz rapperswil ist auf dem richtigen
Wege
Eine
glückliche Serie in Rapperswil: Einmal mehr wurde das blues’n’jazz
rapperswil am Wochenende von Regen verschont und mit warmen Wetter belohnt.
25000 Menschen haben sich während der vier Tage auf den vier Bandstands und in
den Gassen der Altstadt vergnügt und unterhalten. Zu hören und sehen gabs 29
Bands in 39 Auftritten, Misstöne gabs weder musikalisch noch organisatorisch.
«It’s
a wonderful city, Rapperswil – I love you!» So innig, wie sich Peaches Staten
an ihrem letzten Konzert am Sonntag verabschiedete, so innig war und ist die
Beziehung aller Musikerinnen und Musiker zum blues’n’jazz rapperswil, aber
auch die Beziehung aller Besucherinnen und Besucher zu diesem Grossanlass mit
kleinstädtischem Charme. Mitentscheidend
war das einmal mehr fast durchwegs ideale Wetter. Der kleine Auftakt am
Donnerstag und der Freitagabend zeigten sich noch etwas kühl, immerhin aber
trocken. Auf den Publikumsaufmarsch hatte dies kaum Auswirkungen. Der Samstag
jedoch wird mit seinem lauen Abend als der bestbesuchte Tag in die «Geschichte»
des blues’n’jazz rapperswil eingehen. Dies dürfte auch für den Sonntag
gelten: Richtig «tüppig» war die Schwüle, die durch die leichte Bewölkung
sogar begünstigt wurde.
Musikalisch
darf man wie immer zu Superlativen greifen. Ausgewogen mit etlichen Höhepunkten
präsentierte sich das von Musikpromotor Hannes Anrig produzierte
All
diese manchmal nur kleinen, manchmal auch spontanen Begebenheiten sind es, die
den Charme des blues’n’jazz rapperswil ausmachen. Dies trotz der imposanten
Besucherzahl von etwa 25000, wie OK-Präsident Martin Klöti stolz verkündete.
Froh ist er auch, dass sich das neue System beim Eintrittswesen bewährt hat,
dass mit den Freitickets für Altstadtbewohner, mit den erstmals offerierten
Passierbändeln usw. eine Form gefunden werden konnte, die nun allen Interessen
gerecht zu werden scheint.
Auf
dem richtigen Weg ist das blues’n’jazz rapperswil auch beim «Lärmproblem».
Die gesetzlich vorgegebenen Dezibel-Zahlen konnten dank aufwändigen technischen
Massnahmen eingehalten werden. Und zwar so, dass auch den Musikbegeisterten der
Spass nicht verdorben wurde. Fazit: blues’n’jazz rapperswil – nächstes
Jahr wieder am letzten Juni-Wochenende!
2004 (Ge)Varenwinkel Blues Festival
with Maxwell Street - Blues Lee - Red Rivers & The Seatsniffers - Sherman
Robinson - Enrico Crivallero/ Finis Tasby - Sharrie Williams
Bobtje Blues Pages
Ook Blues Lee was van de partij en dit met een wel heel professioneel gebrachte show. Twee steengoede gitaristen, prachtige vocalen, een saxofonist om van te snoepen en een ritmesectie die op volle snelheid reed. Ook de inbreng van gastmuzikant Patrick Cuyvers (Hideaway en Soul Spirit) aan de Hammond was uiterst verdienstelijk. Ja, ik weet dat het niet allemaal blues is, who cares? Blijkbaar deelden heel wat anderen mijn menig en deden zich net als ik te goed aan zowel het energieke 'I Don't Want No Woman' of aan een song waar zelfs wat rap aan te pas kwam… moet kunnen. Dat ze ook de blues diep in hun hart dragen bewezen ze in het pakkende 'Full Time Lover'. De climax kwam er toen de vrouwelijke saxofonist van Maxwell Street, Marielle De Bie een saxduel aanging met Jitterbuggin' Bies JB. Of om het met Shermans woorden te zeggen: "This band is outstanding"....
2004 Beersel Blues Rock Festival
with ao Peaches Staten, Steamin Jesaja, The Mama Boys, John Mooney ...
...De mannen van Blues
Lee hebben goed geluisterd naar Peaches, New Orleans spreken ze vanaf nu
perfect uit. Bij hun aankomst in de namiddag was het hen meteen opgevallen dat
de tent niet zou vollopen, bij aanvang van hun optreden (20:45) viel het meteen
op dat deze groep zich daar geen moer van aantrekt en Beersel zich mocht opmaken
voor een dik uur muziek, show en ambiance van de bovenste plank. Wat valt er
meer te zeggen? Deze band staat steeds garant voor kwaliteit, deze machine
produceert energie op vol-synthetische olie. Evenmin het Peaches ontbreekt aan
charismatische uitstraling, net zo min ontbreekt het dit vijftal aan de kunst
een publiek aan zich te binden. Ze brengen moeiteloos sfeer in huis, van
ingetogen a capella tot uitbundige full power, deze muzikale duizendpoten
beheersen een ruim potentieel aan vakkennis. De set wordt doordacht opgebouwd
met afwisselende muziekstijlen, speelse uitschieters (megafoon) en een rondje
sax tussen de luisteraars als bonus. Een juweeltje om te koesteren...
2003 Review Single CD (www.mescalina.it) 1. TELL ME WHY
2. CROSS THAT LINE
Blues Lee è una band belga, una delle più promettenti del panorama blues europeo.
Oltre alla partecipazioni ad importanti festival del genere, ha già all’attivo un primo cd,
“Bubba”, pubblicato nel 2001.
Da allora l’organico Blues Lee ha subito un’importante variazione: se n’è andato il cantante/armonicista Ben Lamb, che è stato sostituito da JB Biesmans. Come già verificato in occasione dell’esibizione al Nave Blues festival, quest’ultimo garantisce quella verve vocale di cui il suono della band ha bisogno, ma offre anche un notevole apporto soul, grazie ai suoi interventi fiatistici con l’armonica e soprattutto con il sax.
Il singolo “Tell me why” è un’anticipazione del nuovo disco che verrà pubblicato nell’aprile 2004 e comprende due brani che bastano a confermare la crescita della band.
La carica dei Blues Lee è immutata: un suono rovente, che attraversa tutti i generi del blues, dal r&b, al funky, allo swing, al soul, producendo una miscela scoppiettante. Questa carica è aumentata dall’approccio della band, che ha un’impostazione live anche in studio, come si era potuto notare con “Bubba” e come ribadiscono questi pezzi: valga come esempio il call & response contenuto nella title-track, uno dei numeri preferiti nel repertorio di questi sei musicisti, che al contrario di molti altri gruppi blues non è relegato solo al momento del concerto.
I due pezzi del singolo non prendono mai fiato e mettono in mostra un rinnovato dialogo tra gli strumenti: così la title-track arriva come fosse un nuovo pezzo dei Commitments, mentre “Cross that line” è ancora più corposa con i fiati che si strozzano e uno stacco percussioni-voce ad alta tensione.
Se il sax di Biesmans è il principale responsabile delle dosi di anima e della “chiamate” soul, la chitarra di Karel Phlix ha il compito di attraversare e di fondere tutti i generi del blues. A questo aggiungete una sezione ritmica “dynamite” e capirete perché anche una leggenda come Guy Davis li abbia chiamati con sé sul palco definendoli “wonderful musicians”.
Non resta che aspettare l’uscita del cd, ma la sensazione è proprio che i Blues Lee possa diventare uno di quei rari gruppi capaci di portare all’ennesima potenza l’energia che il blues ha in sé per natura.
Christian Verzeletti <ink@mescalina.it>
2003 Blues Xmass Ospel (muzikantenweb.nl) ... een fraaie opwarmer voor het optreden van de Belgische topband "Blues Lee". Het publiek kwam dichter
bij het podium te staan want het moment was aangebroken dat Blues Lee, de 5-koppige
Belgische bluesformatie, het podium betrad. Deze band, sinds 1995 al bij elkaar,
heeft zijn faam verworven op diverse binnen- en buitenlandse bluesfestivals. En hebben
als supportact van o.a. Canned Heat op het podium gestaan en jamde met niemand minder dan Guy Davis.
Gelijk bij de eerste toon zette frontman en gitarist "Helix" de toon voor een vet optreden. Uiteraard
ondersteund door goed muzikaal werk van: "JB", vocals, harmonica en sax; "Bozz", drums; "White", bass en backing vocals en "Chatchy", rhythm guitar en backing vocals. In no time hadden ze de "Haazehoof"
plat met hun sound en performance die stond als een huis.
Een optreden van Blues Lee bestaat hoofdzakelijk uit eigen nummers, maar deze avond passeerden enkele perfect
uitgevoerde covers van o.a. Kim Wilson de revue. Ik was nogal gecharmeerd van hun eigen nummers waarvan
ik het nummer "Chicken & Beer" erg goed vond. Gewoonweg gaaf zoals deze band op elkaar is ingespeeld,
het zijn allemaal muzikanten met veel podiumervaring. Blues Lee speelt blues, R&B en groove op hun eigen manier
waarbij ze zelfs een a capella nummer niet uit de weg gaan. Een goede combinatie van muziekstijlen die zij op
een perfecte wijze weten te spelen.
Het publiek liet Blues Lee maar liefst twee keer terugkomen waarbij Maikel van Bogget (Starfish Bowl) het
podium opgeroepen werd om samen met hen een nummer te spelen. Deze geste ging er bij het publiek wel in.
Maar ja aan alle goeds komt een einde en rond de klok van kwart over een was het toch gedaan.
Een formidabele afsluiting van Kerstmis 2003.
Petje af voor de organisatie maar ook voor deze zuiderburen, op en top kwaliteit.
Blues Lee maakt haar slogan "Fame 's got a name" meer dan waar. Wil Wijnhoven. ------------------------------ 2003 bluesxmas ospel 26 dec (bluescruisers.net)
… Blues Lee. Deze Belgische
band pakt de zaken op geheel eigen wijze aan. Het repertoire bevat
uitsluitend eigen werk en ook zij gebruiken harp en sax, samen met gitaar, als
soloinstrumenten. De bassist heeft
een groot formaat staande bas bij zich en die wisselt hij geregeld om met een
basgitaar. Het optreden heeft wat van
een theatershow en er worden veel grappen gemaakt die toch niet afleiden van
de kern van het optreden: Muziek!
De doorsnee van de songs swingt en er wordt gebruik gemaakt van soul, wat funk,
en een beetje rock, maar ook
pure blues valt er te horen. Een song met de titel Earlene wordt gespeeld als
up-tempo Rock 'n' Roll en ik zou het
bijna speed-swing noemen. Vrolijk klinkt het dan weer extra als Boogie Trap
Cat gespeeld wordt. Bye Bye Letter
wordt aangekondigd als Funktime, klinkt gaaf, en heeft een leuke tekst. De band
zingt ook nog een nummer a capella
en daarvoor komt ook de drummer even achter zijn stel vandaan. Drumsolo, bassolotje,
stukje sax in de zaal tussen
het publiek, Blues Lee zet zich echt in om het publiek een goede show voor te
schotelen. Aanrader voor wie ze nog nooit zag.
Er gebeurt hier werkelijk teveel om alles te beschrijven. Moet ook niet, er
moet wat zelf te ervaren zijn als je een show van
deze band bezoekt, veel plezier alvast!
Kijk ook eens op de website van Blues Lee er staat, onder veel meer, een aantal
van de zeer lezenswaardige songteksten op.
2003 Nave Bluesfestival with
Blues Lee and Guy Davis
- 24. November 2003 (www.mescalina.it)
Il fiore all’occhiello dell’edizione
di quest’anno di Nave Blues è Guy Davis. La serata, che prevede in apertura
un set della
promettente Blues Lee Band, è l’ennesima conferma per un festival ormai
adulto, giunto alla diciannovesima edizione.
La Blues Lee Band è una formazione belga, nota a livello europeo, per
un suono corposo che attraversa il blues e tutti i
generi che ne sono derivati, dall’r&b al funk, dal soul al r&r. “Cross
that line” e “Tell me why”, i due pezzi del nuovo singolo,
rivelano subito un’attitudine esplosiva: da una parte una tecnica travolgente,
che ha la sua punta di diamante nella chitarra
solista di Karel Phlix, e dall’altra uno spirito corale che trova espressione
nelle vocals di ogni membro e soprattutto nel
canto di Bies Biesmans. Alle due chitarre, contrabbasso e batteria, JB aggiunge
spesso il soffio esuberante di un sax o di
un’armonica.
Che si lancino in un boogie o in un lento blues, questi cinque ragazzi ottengono
lo stesso risultato, dimostrandosi una band
rodata: più d’una volta si producono in sketch parlati, come “Chicken
and beer”. Non mancano le vocal-songs, soprattutto “Vinnie”
eseguita in una versione a cappella, effetto di un affiattamento non solo tecnico.
Con “Boogie trapcat”, “Train kept a rollin’” e “Lay low”, il set si fa incandescente,
al punto che JB decide di scendere in platea
per un solo di sax improvvisato tra il pubblico. Il bop vocal di “BL’s friendly
advice” e lo strumentale a tutta armonica
di “Dolphin’s swing” sono un punto esclamativo da applausi.
Allo stesso modo viene accolto Guy Davis: il Teatro San Costanzo non è
affollato, ma questa leggenda del blues crea
subito un’alone di profondo rispetto. In versione one man band, con una rosa
rossa infilata nel manico della chitarra,
dimostra eleganza nella tecnica e nello spirito.
Il suono è acustico e spoglio, ma non privo di forza: la mano di Davis
dà peso ad ogni corda della chitarra, alternando
fingerpicking e slide, mentre la voce si alza asciutta e potente. La scaletta
comprende brani dell’ultimo “Chocolate to
the bone” e covers dei padri del blues: in entrambi i casi, questo musicista
della dà seguito alla tradizione, di cui è diretto
discendente. “Dust my broom” serve da richiamo a pezzi di Blind Lemon Jefferson,
Mississippi Fred McDowell, Sleepy John
Estes, Blind Willie McTell: non a caso Davis è stato più volte
paragonato a Robert Johnson e ne ha intepretato il personaggio
in “Trick the devil”. È evidente la continuità che lega i suoi
brani con quelli dei bluesmen del passato: in “Limetown” l’armonica
ha già in sé la spinta delle battute blues, mentre in “Watch over
me” la chitarra è lasciata risuonare in tutta la sua forza evocatrice.
Affiorano anche accenti di ragtime e infatti Davis esegue con naturalezza “Honeydew
melon rag” e “The Georgia rag”. L’apice
dell’esibizione è “The railroad story”, in forma di un rap primordiale,
che mette in scena la storia della ferrovia (e del blues)
attraverso una serie di mimi suonati e recitati: Davis attinge alle sue capacità
di attore e alla spontaneità blues che ha avuto
in dote da madre natura.
Con questo entusiasmo richiama poi sul palco i musicisti della Blues Lee Band
per una jam su “Sweet home Chicago” e su
una “Come back baby” a due armoniche.
Quando tutto sembra terminato e le casse già trasmettono altro, Davis
torna sul palco per una “Walkin’ blues” in medley con
lo spiritual “I ain’t gonna lay my ‘ligion down”: è chiara la fede in
una musica che, mai come in questo caso, è stile di vita.
2001 Swing Wespelaar
De
reden waarom Limburg met de komst van Blues Lee definitief werd ingekleurd
als bluesprovincie maakte de band andermaal duidelijk met een muzikaal en visueel
hoogstaande act. Songs als "Bye Bye Letter", "Jailbird",
"The Cool Has Gone",
maar vooral "Vinnie" claimen nu reeds het 'eeuwigheidswaarde'-etiket.
Lambert Smits - Back to the Roots
---
Als
tweede band was het de beurt aan “Blues Lee” en dit was raak.Blues Lee is
topentertainment uit eigen land, aanstekelijke harpblues, prachtige gitaar solo’s
en uiterst smaakvolle vocalen wisselen elkaar in sneltempo elkaar af, ze begrijpen
de kunst om de toeschouwers te entertainen met muzikale hoogstandjes en humor.
Goed geoliede bluesmachine perfect op elkaar ingespeeld en dat was aan de reacties
van de toeschouwers te merken, want her en daar gingen de beentjes lustig ten
dans.
Een scheutje Swing, een nipje Rock ‘n’ Roll, wat Boogie maakten dat mijn dag
niet
meer stuk kon. Zelfs toen de elektriciteit het liet afweten, gingen ze onvermoeibaar
verder wat de band alleen maar meer professionele allures geeft.
Climax was voor mij een prachtig gebracht A capella nummer waarvan de titel
mij
jammer genoeg nu niet te binnen schiet. Naar mijn mening is er voor hun wel
een
toekomst weggelegd in de blueswereld.Bobtje
Blues
2001 Radio
1 Levende Lijven april
“Blues Lee is de jongste Belgische bluesband
die het helemaal gaat maken”
2001 BRBF
Peer juli
"Blues
Lee zorgt voor hoogtepunt"
"Blues Lee stond in 1997 ook al eens zaterdag geprogrammeerd. Dankzij de geboorte
van hun eerste full-cd “Bubba” mochten ze dat nog een keertje overdoen. Blues Lee is
een showband, maar zaterdag bewees het vijftal uit Houston-Zolder dat
het zich ook
muzikaal meer dan ooit behoorlijk ui de slag kan trekken. Overtuigende set dus,
zonder veel hiaten. Blues Lee speelde de tent plat en zorgde daardoor voor een
eerste – vroeg – hoogtepunt.” (Geert Op't Eynde, Het Belang van Limburg)
---
“…
dat België nog veel meer in huis heeft, was zaterdagmiddag te horen toen Blues
Lee
het eigenlijke festival aftrapte met een set die zowel humoristisch als muzikaal
kon
genoemd worden. Keep on picking gents!” (Maurice
Vanhoyland, Het Nieuwsblad)
2001 Blue Berchem Festival St Agatha Berchem juni
2001 Marktrock
augustus
Nauwelijks twee uur op Belgische
bodem moest Blues Lee weer aan de bak. De Limburgse
bluesjongens waren net terug van het Zuid-Afrikaanse OkkiPokki- festival waar
ze in het kader
van het Pukkelpop-uitwisselingsproject een optreden mochten verzorgen. Samen
met Monza
en Buscemi (Limburg rocks!) beleefden ze tien dagen lang een uniek avontuur
- inclusief
safaritocht en bedreigende bosbrand. Terug naar Leuven waar Blues Lee nu al
voor de derde keer
mocht aantreden. En hun Zuid-Afrikaanse trip heeft hen blijkbaar deugd gedaan.
Ondanks een
vlucht van meer dan 24 uur, spetterde hun gig eens te meer langs alle kanten.
Gedragen door een
enthousiast publiek kregen vooral de uptempo-nummers à la 'When The Cool
Has Gone' een extra
gedreven versie mee. Zanger Ben Lamb slaagde erin om zijn bandleden én
het publiek op te zwepen.
Gitarist Helix was niet te beroerd om af en toe een solo te spelen die naar
de tenen ging. Een goede
band begint met de ritmesectie en hoedje af voor bassist Steven en drummer Bozz.
Hun strakke
ritmes gaf menigeen de goesting om de benen te strekken. Muzikaal dus sterk,
maar ook tekstueel
zijn ze nooit vies van een tongue in cheek-grap. Gooi voornoemde elementen in
de mixer en je krijgt
een wervelende show die geen minuut verveelt. Blues Lee verkocht na afloop hun
in eigen beheer
uitgebracht debuutcd 'Bubba'. 'Allemaal in no time uitverkocht', aldus gitarist
Zjang. Hallo, is er een
attente platenfirma in de zaal? (website Marktrock)
2001 Pajot Bluesfestival
september
...
. Overtuigen doet wél Blues Lee, al een flink eind op weg om onze nationale
trots te
worden. Hechte band, uitstekende instrumentalisten en een charismatische
en flamboyante
frontman die zichzelf in alle bescheidenheid lekker graag Lamb laat noemen,
maar die
eigenlijk gewoon Ben Lambrechts heet. Ben, Lamb dus, weet perfect waarmee
hij bezig is,
werkt duidelijk beestig hard en dat straalt uiteraard positief af op de prestaties
van de
andere bandleden. Jean
Bervoets - Back to the Roots
2000 Marktrock
augustus
“Blues Lee speelde met veel overtuiging en groot gemak de Vismarkt plat
….”
(het Belang van Limburg)
Blues met ballen, deel 2.
De Limburgse jongens van Blues Lee hebben zich de laatste
jaren al een behoorlijke live-reputatie bij elkaar gespeeld. De vrolijke bluesnummertjes,
dikwijls flirtend met het Rockabillygenre en dat in combinatie met podiumbeest
Ben Lamb
werken dat uiteraard in de hand. Dat was dit jaar op Marktrock niet anders.
Na het
uitgeregende maar toch uitstekende optreden op de editie van '99 openden ze
gepast
met Too hot, niet overdreven bij deze tropische temperaturen. Blackmail werd
hier vlot
achteraangemixt en toen was het tijd voor de echte Blues Lee met Jailbird. Een
traag
rockabillynummer in onvervalste Stray Catsstijl. Talking to my baby had slechts
één doel :
let's rock the place !! Het hoogtepunt van dit concert was voor uw verslaggever
en velen
met hem ongetwijfeld het intieme Last Time. Ben zette zijn beste Croonerbeentje
voor
en leadgitarist Mr. Helix pakte uit met enkele bloedstollende gitaarsolo's.
Tijd voor kippevel
dus. When the cool has gone en Train waren dan weer van een steviger gehalte.
Ben Lamb
nam Mr. Helix midden in een gitaarsolo op zijn schouders, het uitzinnige publiek
wist het
wel te appreciëren. Dat de jongens van Blues Lee ondanks hun succes nog
niet naast hun
schoenen lopen, bewezen ze met Fame. "Blues Lee Bullshit" zongen ze
in koor.
Boogie trap Cat en Bye bye letter besloten dit schitterende concert. De laatste
song werd
trouwens gebracht met een knipoogje naar het, helaas, splittende El Fish. Dat
mag niet
verwonderen want in oktober gaan de jongens de studio in om een nieuwe CD in
elkaar te
puzzelen.Producer wordt Jan Iven, bassist van El Fish. Het schijfje wordt verwacht
in januari.
Toch nog een minpunt. De geluidskwaliteit was bijzonder slecht en onprofessioneel
zodat
de stevigere nummers bijna volledig de mist in gingen. Bijzonder spijtig want
dat verdiende
deze band echt wel niet. Bedankt Blues Lee en tot volgend jaar ?(website
Marktrock)
1999 Marktrock
- Hogeschoolplein Augustus
UMBRELLA BLUES Straffe gasten,
die van Blues Lee. Een helemaal uitgeregend concert
tot een goed einde brengen. Faut le faire. Sterker nog, ten lange lesten waren
deze jonge
wolven uit Limburg de baas. Ze bespeelden het publiek alsof ze nooit iets anders
gedaan
hadden. Zanger Ben Lamb hoopte, ondanks de grijze wolken, op een regenloos concert.
Het draaide anders uit. Midden in een overigens bloedstollende gig, begon het
zodanig
te regenen dat zelfs de hardcore fans beschutting zochten in de nabijgelegen
cafés.
Maar ter zake nu. Blues Lee is tot nader order een band die alles heeft om in
korte tijd
de Belgische bluestop te veroveren. De heren, allen gekleed in stijlvol zwart
en bruin,
zetten de ware bluespuristen af en toe een neus. De twaalf maten worden soms
vakkundig
achterwege gelaten. Blues Lee draait zijn muziek in een eigenzinnige richting.
Verfrissend
kortom,en laat daar nog eens mister Ben Lamb zijn. Een frontman die hét
heeft. Charisma,
gekoppeld aan grappige bindteksten en bijgestaan door annex-podiumbeest Karel
Helix
on sologuitar. Beide heren waren op hun best in 'Suitman', een nummer over de
dandy
in town die niet wil buitenkomen omdat zijn beste pak nog in de wasmachine steekt.
Klasse. Even later zit Ben in de cel 'Jailbird' en smeekt hij om wanhopig op
zijn vrijheid.
Muzikaal sterk en tekstueel in de richting van de onderschatte bluesman James
Harman.
Naar het einde toe werd het optreden gestuwd naar een hoogtepunt. Het hilarische
'Pretty Girls Never Fart'werd onderbouwd door een enthousiaste ritmesectie.
De vonken
die ervan afvlogen, konden zelfs niet gedoofd worden door de hevig vallende
regendruppels.
Wat volgde was een stomende versie van 'Boogie Trap Cat' waarbij The Stray Cats
even om
de hoek kwamen loeren. Een mooi vervolg kwam er met 'Do What you Got To Do'waarbij
Helix even God was en Ben Lamb 'some good advice' verleende betreffende het
behandelen
van 'his girlfriend'. Een komische dialoog die werd afgerond met spetterend
gitaarwerk van
God Himself. Blues Lee gaf hier een visitekaartje met de gote V af en als de
organisatie van
Marktrock slim is, halen ze dat kaartje boven als volgend jaar de programmatie
voor het
hoofdpodium in elkaar wordt gestoken. (sp)