CD recensies 'HOME' / Blues Lee
www.hbvl.be / Rob Rodiers
Back To The Roots magazine / Peter Jacobs
De 3de cd van Blues Lee is wederom zeer gevarieerd. Dit album samenvatten in één genre is onmogelijk. Laat dat nou juist het handelsmerk van Blues Lee zijn! En daar zijn we tevreden mee. En gezien de stijgende interesse in België en steeds meer het buitenland (Half Europa en tot in Z-Afrika en Curacao toe) denken we daar blijkbaar niet alleen zo over.
Songschrijvers Karel Phlix, Jan Corthouts en Peter Biesmans schreven een pracht cd vol overtuigende songs met soul, rock & roll, doowop, country, boogie en swing. Je raakt behoorlijk onder de indruk van het dreigende ‘Seven Days’ (Biesmans). Die sfeer en de geslaagde combinatie van de sopraansax en surfgitaar zijn van wereldklasse. Al moet het jazzy, funky ‘rap’nummer ‘Home’ er niet voor onder doen. Opnieuw bevat deze cd, een gezonde portie humor, sterk geschreven originals, een recht voor de raap aanpak en veel eerlijke, harde of gevoelige, sappigwarme, groovy, funky, jazzy blues muziek. Heerlijk zijn de bas in ‘Destination Hell’, de tuba in de opener ‘Honey Please Don’t, de sax in ‘Liar’, de akoestische gitaar in ‘Peaceful Soul’ en de stemmen in ‘Blind, Bold & Barefooted’. Om maar een paar oorstrelende traktaties te noemen, die door Jan Ievens warme productie wonderen doen voor de muzikale ziel.
Uiteindelijk onthouden we best allemaal Karels citaat: “Voor mij is alles dat gespeeld wordt vanuit het hart, blues”. Wijze woorden van één van onze sterkste songschrijvers.
MazzMusikas Rootsmagazine / BV
Een paar weken geleden kreeg ik nog enkele mails binnen naar aanleiding van twee besprekingen van Nederlandse bands
(Electrophonics en Ruben Hoeke Band) die ik met superlatieven overladen had. Aldus had ik aangegeven dat onze noorderburen
met 2-0 aan de winst stonden. Of ik niet wat chauvinistischer kon zijn? Nooit gehoord van Blues Lee en de Electric Kings?
Uiteraard, maar ik had hun nieuwe cd's nog niet in mijn bezit. Daar is nu verandering in gekomen want de nieuwe Blues Lee
is hier zonet komen aanwaaien. Ik kan iedereen meteen geruststellen: de Belgen hebben gescoord en niet met een frommelgoal.
Neen, neen... wat de heren van Blues Lee ons hier serveren is van een absolute topkwaliteit die niet moet onderdoen voor allerlei
buitenlandse producties die ik geregeld moet bespreken. Vooral de veelzijdigheid van het materiaal kan me uitermate bekoren.
Daar bovenop zijn alle songs van eigen makelij. Het is een cliché zo groot als een huis maar ik ga ze toch gebruiken: hun derde
cd is hun beste tot nu toe. Openingstrack Honey Please Don't voert ons meteen naar de moerassen van Louisiana en de straten
van New Orleans. Swampy stuff met een zompige bas- en tubabeat. Een man komt in kennelijke staat thuis alwaar zijn vrouw
hem opwacht. Liar is een stevig funky bluesnummer. Een man – dezelfde van in het vorige nummer? – verzint duizend en één
uitvluchten maar zijn vrouw heeft hem – vrees ik – al lang door. In For A Ride zit een zachte groove die refereert aan de 70’s
en herinneringen oproept aan de jazzy rock en pop van pakweg Steely Dan. De intro had van een Doobies song afkomstig
kunnen zijn. Lekker soulvol. Met Hillbilly Joe gaan ze weer een compleet andere toer op. Nils De Caster mag zijn mandoline,
viool en lap steel bovenhalen. Dan weet je het wel. This is partytime, hi-ha! Vervolgens krijgen we een ferme Texas shuffle geserveerd.
Lazy Ways is een boogie kraker van formaat. In Peacefull Soul, een akoestische blues, wordt er serieus wat gas teruggenomen om
vervolgens wederom ‘deep South’ te gaan. De swampy bluesrock van Destination Hell wordt op kookpunt gebracht door een ferme
partij slide. Nicole is zo'n fantastische klassieke rocker waar wij een zwak voor hebben. Plankgas vooruit zonder omkijken.‘We gonna chase those blues away with some rock'n'roll’. Ik had het niet beter kunnen verzinnen. Patrick Cuyvers laat zijn piano
alle hoeken van de zaal zien. Het dreigende, zes minuten durende Seven Days heeft een Southern ondertoon en laat de sopraansax
met de surfgitaar in de clinch gaan. Link Wray is in de Delta verzeild geraakt. Shovin' is dan weer zo'n instrumentale 50's swing waar
ze aan de West Coast een patent op hebben. Lekkere vette blazers stuwen het nummer naar een climax. Titelsong Home gaat de
funky toer op.
De Hammond zorgt voor net dat tikkeltje meer. Up-tempo country/gospel/doo-wop. U hebt hier nog nooit van gehoord?
Wel luister dan maar eens naar afsluiter Blind Bold & Barfooted en laat u meedrijven op de tonen van deze schitterende song.
Blues Lee heeft voor een zeer degelijk en afwisselend roots cd’tje gezorgd. Waarvan akte. Aanschaffen die handel. (BV)
www.rootstime.be / Swa Braeken
Ondertussen is het reeds derde album van Bies Biesmans, lead vocals, tenor & soprano sax, harmonica //
Karel Phlix, elect, & acoust. guitars, resonator, backing vocals // Jan Corthouts,
electric (wah) & acoustic
guitars, backing vocals // Jan Ieven, elect. Bass, double bass, tuba, percussie en Yves Bosmans, drums &
backing vocals volop verkrijgbaar in de betere platenzaken en regelmatig te beluisteren bij Pili Pili, Cucamonga,
Shuffle, Eldorado (Radio 1) Niet verwonderlijk want met "Home" zijn de jongens uit ons dierbaar groen
eikenhout Limburg na een jarenlange zoektocht / veroveringstocht door het blues en roots landschap eindelijk
"Thuis" gekomen. Meteen zitten zij met een levensgroot probleem want na het veelvuldig beluisteren van
de twaalf zelfgepende songs op ditalbum zal er mijn inziens een aanpassing moeten komen in de groepsnaam.
Wat dit pareltje biedt veel meer dan blues alleen .....
Het volledige Amerikaanse rootslandschap wordt met een bezoekje vereerd en ondertussen kan je genieten
van een vijftig minuten soul, rock & roll, doowop, country, boogie, swing. Opener "Honey Please Don't" heeft
zijn wortels in New Orleans en met de toevoeging van sax, tuba, harmonica laat niets uitschijnen dat Blues Lee
de vertrouwde (blues)paden heeft verlaten. Ook de Texas shuffle van "Lazy Ways" een traditionele (live) uitnodiging
voor footstompin', headnoddin' & asswigglin' laat nog niets vermoeden maar de funky groove van "Liar",
de lichtjes sexuele / erotische verwijzigingen in "For a Ride" verpakt in een heerlijk jaren zeventig jasje, inclusief
echte violen, zwoele sax en een schitterende percussie, en de volledige muzikale ommezwaai naar " Hillbilly Joe" en"Blind Bold & Barefooted" zullen de vertrouwde "Blues" Lee fans met de ogen doen knipperen. Voor ons niet
gelaten want bij hillbilly/country horen fiddle & lap steel en guest Nils de Caster bewijst met zijn deelname aan dit"ROOTS" album dat hij meer dan thuis is in "ons" wereldje. Een wereldje dat met open oogjes/oortjes kan genieten
van de prima acoustic blues op "Peaceful Soul" en het met een heerlijk slide sausje overgoten "Destination Hell",
pareltjes die ondermeer Hans Theesink, Tony Joe White groen doen uitslaan van jaloezie en de schrijver van dienst,
Karel Phlix, in de toekomst wel eens een aardige cent aan royalties kunnen opleveren. Om de muzikale verwarring
nog iets groter en leuker te maken schakelen de jongens probleemloos over met "Nicole" naar een rootsrockertje
in de beste Bob Seeger traditie, inclusief piano (Patrick Cuyvers), gaan surfgitaar, soprano sax en de strijkstok
(h)eerlijk op de vuist in het vreemde, dreigende, rockende "Seven Days" en worden tafels en stoelen aan de kant
geschoven voor een hoogstandje instrumentale "Shovin"swing uit de roemrijke jaren '50.
"Home" .....is een album
dat moeilijk samen te vatten is in één zin, niet voldoende heeft aan één luisterbeurt, voorzien is van teksten die wel
iets verder gaan dan de traditionele rozengeur en maneschijn in de liefde, maar nu al beschouwd kan worden als"het" beste album van Blues (Roots) Lee . Enjoy and don't forget .... Blues Lee is een band die je LIVE moet bezig zien ....
__________________________________________________________________
www.muzikantenweb.nl / Wil Wijnhoven
Onder de titel “Home” brengt de Belgische bluesformatie Blues Lee hun derde cd uit. Op 19 mei is in Borderline te Diest
de officiële presentatie. Op deze cd staan rijkelijk gevarieerde songs die allemaal van eigen hand zijn.
Met “Home” laat Blues Lee horen welke muziekstijlen Amerika rijk is en het begint al met de eerste track ‘Honey Please Don't'. Een New Orleans-achtige sound voert je mee in de swamps aldaar en verhaalt over
een echtelijke ruzie met de gevolgen van dien. Maar dat is nog niet alles, zo herbergt ieder nummer wel een eigen muziekstijl
waarbij de instrumenten ieder voor zich opopzienbarende wijze worden ingezet.
Neem nu het countrynummer “Hillybilly Joe” een gezellig opzwepend nummertje waarin ook de liefde een hoofdrol speelt.
Wat verder opvalt, is het stemgeluid van Bies Biesmans, bij het ene nummer lekker sompig en rockig en bij het andere nummer
zoals op: ‘Destination Hell' zo gevoelig.
De track die ik persoonlijk erg weet te waarderen qua tekst maar zeer zeker ook qua muziek is getiteld: ‘Seven Days'. Een prachtig
nummer waarbij ik geniet van de combinatie saxofoon met het surfgeluid van de gitaar, daarbij gevoegd het rauwe stemgeluid van
Bies Biesmans. Een nummer om bij weg te dromen.
Echter hou je meer van jump en swing luister dan eens naar “Shovin”. Een lekker
swingend nummertje met een echt jaren vijftig gehalte.
De twaalf nummers die de cd “Home” verrijkt zijn stuk voor stuk juweeltjes waarbij de variatie van muziekstijlen alleen maar in
positieve zin opvallen. Met het uitbrengen van deze cd bewijst Blues Lee eens te meer dat ze kwaliteiten in huis hebben om zowel
goede teksten te schrijven evenals pakkende arrangementen te maken. “Home” heb ik nu iedere dag in de auto op mijn cd-player
en zo rijd ik van mijn dorp tot Amsterdam met een heerlijk gevoel. Een absolute aanrader voor iedereen die van blues en andere
muziekstijlen die gelieerd zijn aan de blues houdt.
__________________________________________________________________
www.jassepoes.be / Winus
Dat we met deze derde van Blues Lee weer een fijn afgewerkt product gingen krijgen,leed geen twijfel: net als bij de vorige ‘In the Crack of the map', intussen van 2003 geleden, tekent hier weer Jan Ieven, de immer bezige, voor de productie. En méér !
Want Mr. White, el sympathico, verliet de band en liet het basroer over aan Jan , die naast de staande en de elektrische bass,
de bassen zelfs blaast, al is dat dan wel uit de tuba. Zo zet ‘Home' met ‘Honey please don't' stapsgewijs in, met een hoempa tuba
en uit de tekst blijkt: don't mess with that wife ! De toon is gezet. Authentieke eigen songs, deze keer wat meer werk van de hand
van ‘Helix' Karel Phlix maar ‘Liar' is er nog ééntje uit de songwritershoed van Jan Corthouts … danswekkende funky groove en
party is in the house ! Bies Biesmans zingt dat lekker en zijn sax vult dat allemaal mooi in. Percussie heeft een toegevoegde opwindende
waarde en zet zich verder in op ‘ For a Ride', een love storietje, weliswaar gevoelig gezongen en gesaxt maar de percussie en violin/strings
maken het,wat mij betreft, wat melig. Niet direct mijn favoriet… Nee, dan liever de countrydeun ‘Hillbilly Joe', helemaal in de sfeer met die
heerlijke fiddle van guest Nils De Caster, die daarbij ook nog es,maar dan wellicht op het andere spoor, de lap steel beroert. Goeie tekst,
humor is bij Blues Lee ook nooit ver weg, en all's well that ends well: Billy Joe was gonna get laid…
Shuffletime dan ! ‘Lazy ways', wat onderuitgezakt, en very rielekst, speedin' hoeft héélemaal niet ! Het acoustische ‘Peaceful Soul' hangt daar
gepast achter en plakt ons ergens op de prairie, … een stem, een gitaar en de mondharmonica….méér moet dat echt niet zijn, paard staat te
grazen in de nabije omgeving (en niet in de gang…) …Dreigend atmosfeertje volgt maar wat wil je, als er een devil wandering around is in ‘Destination Hell' ? Die sfeer wordt nog geaccentueerd door de slide op de resonator gitaar, mooi vertaalde tekst naar muziek, lijkt me. ‘Nicole' maakt meteen daarna de rocker in ons wakker,als die al ooit slaapt! Hier krijgen we er de ondertussen live vertrouwde boogiepianoklanken
van Patrick Cuyvers bij. En hadden we het daarstraks over dreigend atmosfeertje in ‘Destination Hell ? Wat dan gedacht van ‘Seven Days'
met die roffel van ‘Yves Bosmans', de grimmige klaagzang van Bies, de ijle sopranosax en die dramatische gitaren ? Onwerkelijk nummer en
absoluut uitschieter van deze ‘Home' Cd ! Vervolgen doen we met swinger ‘Shovin' ,en die brengt ons instrumentaal dan weer naar waar we
nog niet waren via deze schijf : bij de Westcoast Swing en dansorkesten, gesteld dat we zo'n beetje virtueel door de States aan 't touren zijn …
En waar brengt titelnummer ‘Home' ons dan ? Alleszins ergens op ons funky been en waar dát staat zint me wel. Bluesy mondharmonica, streepje
hammond en die zingende double bass, this is my home too ! Maar zoals we intussen al meermaals beleefden op deze gevarieerde CD maken
we toch nog eerst een ommetje south voor ‘Blind, bold and barefooted', een tweedledeedoo rootsmuziekje waar die violin van Nils de Caster
best in zou gepast hebben…
Conclusie: weerom niet een echte blues CD maar wél een intussen heel erg eigen geluid van Blues Lee in een lappendeken van diverse genres roots
en aanverwante muziekjes. Sterk in tekst, vocaal én instrumentaal al lang de kinderschoenen ontgroeid en op een absoluut professioneel niveau
maar dat had Dallas Hodge natuurlijk ook wel door toen hij enkele maanden terug met verschillende van deze jongens door Europa tourde.
Alleen zorgt die diversiteit van stijlen, dat lapjesdeken , er wel voor dat je de band erg moeilijk ergens kan catalogeren, in een hokje stoppen,
maar dat is wel het laatste wat zij zouden willen …hun hokje noemt gewoon: Blues Lee' !
__________________________________________________________________
www.bobtjebluespages.com / Arie 'Elmo' Rombout
De blues heeft vele gezichten en één ervan is de nieuwe cd van Blues Lee. Een band die al meer dan tien jaar haar gezicht laat zien op festivals
in Europa, maar ook daarbuiten. Vijf muzikanten met ieder z'n specialiteit en een grote dosis ervaring. Samengevoegd is het een prima eenheid
met volop ruimte voor de eigen inbreng. Vernieuwende blues. Mocht er zo'n categorie blues bestaan dan zou deze cd daar zeker in thuis horen.
'For A Ride' is een lekker swingend nummer met een hunkerende saxofoon. 'Hillbilly Joe' zou zomaar de bewerking van een traditional kunnen zijn,
mooi tempo, goed verhaal. 'For A Ride' heeft prachtig saxofoonwerk , slepend en pakkend. De band neemt je, als het ware, mee door het
Amerikaanse rootslandschap waar van alles te beleven valt . Zelf omschrijven ze het als grooves, soul, rock-'n-roll, doowop, country, boogie en swing.
Onvoorstelbaar dat het allemaal op één schijfje past. Bies Biesmans zingt en bespeelt diverse soorten saxofoons evenals de harmonica, Karel Phlix op
electrische en akoestische gitaren, Jan Corthouts de rhytm' gitaar, Jan Ieven plukt aan de staande en de elektrische bas en blaast op de tuba, tenslotte
Yves Bosmans op de drums. Op deze cd liet de band zich bijstaan door enkele doorgewinterde muzikanten, Patrick Cuyvers, piano en hammond B3,
Gert Servaes, percussie en tweede tenor saxofoon en Nils de Caster, viool, lap-steel en mandoline. Zie hier, een gezelschap dat er wezen mag.
Zoals gezegd veel live ervaring op de diverse podia van groot tot klein. Ervaring die er mede voor zorgde dat de band zelf dit haar beste plaat tot
nu toe noemt en ik ben het daar volkomen mee eens.
___________________________________________________
www.musiczine.net / JC Mondo
Blues Lee est une formation belge. Limbourgeoise très exactement. Elle est née en 1995. Deux ans plus tard, elle était déjà invitée au Belgium R&B Festival de Peer. Depuis, elle s'est produite sur de nombreuses scènes européennes et même en Afrique du Sud ainsi qu'aux Caraïbes. Elle a commis son premier elpee en 1999 : "Fame's got a name". Un live ! Il sera suivi de "Bubba" en 2001 et "In the crack of the map" en 2004. Le line up réunit cinq musiciens : Bies Biesmans, alias JB, au chant, à l'harmonica et aux saxophones, Karel Phlix aux guitares, Jan Corthouts à la six cordes rythmique, Jan Ieven (ex El Fish) à la basse, au tuba et aux percussions ainsi qu'Yves Bosmans aux drums.
Bies, Karel et Jan se partagent l'écriture des douze plages de ce nouvel opus. La guitare de Karel ouvre le feu pour introduire "Honey please don't", une compo imprimée sur un tempo assez soutenu. JB chante et alterne ses interventions entre l'harmonica et le saxophone. Les arrangements sont bien travaillés. Les lignes de basse sont apportées par le tuba. Investie par les percus, l'atmosphère est très louisianaise. Largement amplifiée, la guitare continue de diriger les débats tout au long du plus funky "Liar". Les vocaux sont impeccables. Karel, Jan et Yves apportent leur concours aux chśurs. JB excelle au saxophone ténor pendant que la basse de Ieven virevolte sur une toile de fond sonore à la fois dense et remarquable. "For a ride" change une nouvelle fois de registre. Une ballade jazzy bien ciselée. A cet instant, nous ne sommes plus très loin de l'univers d'un Steely Dan. La voix de Bies domine magistralement les arrangements ambitieux où tous les instruments trouvent leur place. Tout en finesse, le solo jazz de Karel Phlix fait merveille face à la sonorité étrange, désuète du violon de Niels de Caster. Au sein de ce décor, on distingue bien les deux saxophones : celui de JB et puis d'un invité, l'ami Gert Servaes (Big Mama's Kitchen, Dizzy Dimples). Amusant et dansant, presque cow-boy dans la démarche, "Hillbilly Joe" constitue un interlude country. Nils de Caster s'y éclate entre violon, lap steel et mandoline. Blues rock primaire, "Lazy ways" campe un shuffle à la texane. La démarche est très simple. L'impact direct. Soutenu par une section rythmique solide comme du béton, JB souffle dans les aigus comme un Jimmy Reed inspiré. La voix de Bies est susceptible de changer de registre. A l'instar de "Peaceful soul", une parenthèse roots insérée au sein de cet opus assez électrique. La guitare acoustique de Jan se frotte pour la circonstance à l'harmonica. Blue Lee emprunte alors des routes bien étranges, poussiéreuses… Karel fait glisser son bottleneck sur la guitare Resonator. Il trace ce chemin tant redouté : "Destination Hell". La rythmique s'alourdit. Les musiciens ne doivent-ils pas croiser la route du diable en personne? L'ensemble s'emballe. L'harmonica pousse des cris d'effroi. Le démon doit leur avoir insufflé une sacrée dose d'énergie pour exécuter un rock'n'roll boogie échevelé de la trempe de "Nicole". Tous les musiciens poussent Karel, leur soliste, à l'avant-plan, tandis qu'un autre invité, Patrick Cuyvers (Hideaway), malmène son piano. Compo originale, "Seven days" ne maque pas d'intérêt. Biesmans chante autoritairement cette excellente plage couverte d'accents menaçants. Ce southern rock rocailleux se mue cependant en western, lorsque les cordes réverbérées et le sax soprano se mettent à disserter face à une machine rythmique surprenante, de laquelle émerge la basse fantomatique de Ieven. Cette flambée de fièvre s'achève par un délire instrumental intégral. Blues Lee concède "Shovin'", un excellent instrumental très jump et swing. Au cours de cette plage les différents instrumentistes rivalisent de virtuosité. Le titre maître est très complexe. Il s'ouvre tout d'abord dans le rap. Et face aux percussions syncopées d'Yves, l'orgue Hammond de Cuyvers épouse un profil très funk. La production de Ieven est ici encore mise en évidence. Divertissant mais discutable, "Blind bold & barefooted" achève cet opus qui a le défaut de ses qualités : il fourmille probablement de (trop) nombreuses idées.
www.keysandchords.com Cis Van looy Blues Lee, Home * * * *
De eerste keer dat we deze groep in optimale omstandigheden aan het werk zagen dateert van '96 op De Bluesparade in Peer. Amper een jaar later stond het Limburgse combo al op het grotere podium van BRBF even verderop om er in 2001 opnieuw te spelen. Niet onterecht, zo blijkt achteraf. De groep overleeft de enkel cruciale personeelswisselingen. Gitarist Patrick Lenaerts werd vervangen door Karel Phlix en voor de opnames van de tweede cd ruimde de flamboyante zanger Ben Lambrechts plaats voor JB Bies Biesemans. Het team staat ondertussen hechter en sterker dan ooit, getuige talloze concerten. Jan Leven, die ook bij de vorige werkstukken van Blues Lee in de producerszetel zat, nam er voor ‘Home' meteen de baspartijen bij. Het resultaat is opmerkelijk. Gitaristen Jan Corthouts en Karl Phlix leveren beurtelings de composities. We krijgen niet alleen swampyblues in ‘Honey Please Don't' voorgeschoteld. Het funky ‘Liar' wordt een door mandoline en viool (Nils De Caster) op gang getrokken ‘Hillbilly Joe', waarbij je je even in de Appalachen waant, evenals het akoestische ‘Peaceful Soul'. De sprankelende barrelhousepiano van Nicole voert ons naar New Orleans. Zo belanden we bij iedere song in een andere authentiek klinkende sfeer. De zwoele saxintro van Bies en het Memphisgitaartje in ‘For A Ride' zullen ook bij minder rabiate bluesliefhebbers hoog scoren.
Oor Muziekmagazine
